بایگانی نوامبر, 2013

کرزی، سیاست مدار یا گروگان گیر؟

رییس جمهور پس از گذشت بیش از یک دهه هدایت و سکان داری کشتی چانس افغانستان حال میخواهد در تاریخ کشور خود برای خویش لقب قهرمان ملی را برچسپ بزند، و حراس دارد که القاب کهنه و منفی چون حکام و زمامداران گذشته دامن گیر وی نشده و در عین حال برای سال های آینده حضور خانوادگی خویش را در سیاست از راه های مصلحت ها و معامله گری ها تضمین نماید.

با در نظر داشت شرایط کنونی و نیازمندی داشتن روابط ستراتیژیک افغانستان با امریکا، در چهار چوب قوانین هر دو کشور و حساسیت های منطقوی امضا سند امنیتی نیاز مبرم هر دو حکومت است. امضای موافقت نامه این فرصت را ایجاد خواهد کرد تا ایالات متحده امریکا به عنوان بزرگ ترین قدرت نظامی و اقتصادی دنیا، و همچنان متحدانش از نیروهای امنیتی ما حمایت ستراتژیک کنند.

زمامداران حکومت با درک حساسیت ها و شرایط کنونی اقتصادی، سیاسی، امنیتی و فرهنگی کشور باید در درازمدت به رفاه عامه و تنها نبودن افغانستان در بازی های بزرگ سیاسی به سطح جهان فکر نمایند، تا اینکه خواسته های شخصی و گروهی خویش را مطرح کرده و در پی تداوم قدرت های خانوادگی خویش به شکل میراثی آن باشند.

کرزی و تیم وی با از دست دادن حمایت های ملی و بین المللی به ماننده پرزه جات فرسوده و ارزش باخته در سیاست کشور حضور دارند و با درک این موضوع در پی آن هستند تا با فشار وارد کردن و حرف های احساساتی، بدور از تعقل سیاسی مانند سیل برده ها دست به هر شی ممکن می اندازند و به ضم خود شان فکر میکنند که برنده خواهند شد. زمانی که رییس جمهور خود میگوید که ما در تاریخ پیروز جنگ هستیم اما سیاست مدار خوب نیستیم این خود نشان دهنده پذیرفتن شکست از جانب وی است.

حال دیگر رییس جمهور با گروگان گیری موافقت نامه امنیتی میخواهد تا مصوونیت سیاسی خود و همقطاران خویش را در آینده از امریکا گدایی نماید، زیرا حراس دارد که اگر حکومت آینده بدست یک تیم متعهد و شایسته بی افتد به یقین پیگرد های قانونی متوجه کارکردهای آنان شده و باید جوابگوی میراث های بد که بیش از یک دهه گذشته از خود بجا گذاشته اند، باشند.

درمورد انتخابات با در نظر داشت تجارب گذشته و حمایت های که از جانب امریکا برای برنامه های خویش داشت حال تشویش دارد که نامزد مورد حمایت وی برنده نخواهد بود زیرا آن محبوبیت و حمایت قبلی را دیگر ندارد، و عدم پیروزی فرد مورد حمایت رییس جمهور دست وی را از نقش و تاثیر گذاری بر حکومت در آینده کوتاه مینماید و این چیز است که وی نمیخواهد.

بحث صلح و رهایی زندانیان گوانتانامو بدور از تحلیل دقیق شرایط و درک حقایق کشورما است در حال حاضر بیش از 60 سازمان استخباراتی منطقه و جهانی در حال مبارزه با هم در میدان بنام افغانستان هستند و این اگر فکر نمائیم که تنها یک کشور و یا سازمان استخباراتی میتواند طی چند ماه صلح پایدار را در کشور تضمین کرده میتواند، اشتباه است، زیرا قسمت بزرگ از جنگ در افغانستان جنگ نیابتی، عقیدتی و ارزش ها است که این نیاز به پیش زمینه ها و برنامه های همه شمول دارد تا طی 5 سال آینده بتوانیم قدم های اولیه برای رسیدن به صلح پایدار را برداریم.

حال بحث اینجاست که تنها این صلاحیت و مسوولیت رییس جمهور نیست تا سند امنیتی را نهایی، تائید و یا هم رد نماید، بل حلقات روشن فکری، نهاد های مدنی، رسانه ها، احزاب، شورا های مردمی و نامزدان انتخابات بالای حکومت فشار وارد کرده که دست از معامله گری فردی و گروهی کشیده و بالای ارزش های همه شمول به چانه زنی با امریکا پرداخته طبق فرمایش لویه جرگه مشورتی متن نهایی شده سند را طی یک ماه آینده امضا نماید. زیرا در صورت عدم امضای سند و خروج نیروهای امریکایی و ناتو آینده خطرناکی متوجه افغانستان می باشد.